Hoogtevrees

Avonturiers van over de hele wereld bezoeken Nepal vanwege de adembenemende uitzichten, trektochten op grote hoogte en de diverse avontuurlijke mogelijkheden, waardoor het zich onderscheidt van andere landen. Wat de hoge bergtoppen betreft, is dit echter de regio waar trekkers last hebben van hoogteziekte.

Deze medische aandoening ontstaat wanneer iemand een lange reis onderneemt en zich in enkele minuten op zeer grote hoogte bevindt. Het lichaam heeft dan niet genoeg tijd om zich aan te passen aan de sterke daling van het zuurstofniveau.

De Everest Base Camp Trek en het Annapurna Circuit behoren tot de vele beroemde trektochten in Nepal en bevinden zich bovendien op een hoogte van meer dan 3000 meter (iets minder dan tienduizend voet), wat bij andere trekkers tot veel hoogteziekte leidt. Met de juiste oplossingen kunt u zich minder zorgen maken en genieten van de schoonheid van de natuur in Nepal.

Symptomen van hoogteziekte

Nepalese ziekte heeft een impact op iedereen, ongeacht ras, leeftijd, geslacht, fysieke conditie of zelfs trektochtervaring. Symptomen van deze specifieke ziekte zullen voor de meesten kritiek worden als ze niet binnen een bepaalde tijd onder controle zijn.

Eén van de eerste symptomen van hoogteziekte is hoofdpijn en een gevoel van zwelling in combinatie met duizeligheid. Dit is een teken van hoogteziekte.

Duizeligheid en misselijkheid: De meeste trekkers ervaren een vorm van misselijkheid of duizeligheid, omdat hun lichaam de verminderde zuurstofniveaus probeert te verwerken. Ook misselijkheidsklachten en braken komen veel voor.
Kortademigheid: Door de ijlere lucht wordt diep ademhalen een uitdaging. Zelfs bergopwaarts lopen wordt fysiek belastend en men kan last krijgen van kortademigheid.
Vermoeidheid en slaapproblemen: Boven een bepaald niveau draagt zuurstofgebrek vaak bij aan verhoogde vermoeidheid en slaapproblemen. Deze twee problemen verergeren naarmate men zich op grotere hoogte bevindt.
Verlies van eetlust: Zuurstoftekort kan ertoe leiden dat iemand zijn of haar eetlust verliest. Dit maakt het voor trekkers moeilijk om hun energieniveau op peil te houden.

Preventieve maatregelen tegen hoogteziekte

Hoewel hoogteziekte (AMS) een risico kan vormen voor iedereen die op grotere hoogte trekt, zijn er een aantal maatregelen die je kunt nemen om het risico op misselijkheid te minimaliseren. Zo kunnen trekkers hun tocht over de ruige hooggelegen tochten in Nepal zonder al te veel problemen voltooien:

Acclimatisatie

Een van de belangrijkste manieren om hoogteziekte te bestrijden is acclimatisatie. Dit houdt simpelweg in dat je je lichaam laat wennen aan een bepaalde hoogte voordat je een hoger niveau opgaat. Neem tijdens het trekken rustdagen op een bepaalde hoogte, zodat je lichaam niet hoger hoeft te gaan.

Een voorbeeld hiervan is de strategie ‘hoog klimmen, laag slapen’. Deze houdt in dat men overdag naar een grotere hoogte klimt voor een tocht en vervolgens afdaalt naar een lagere hoogte om te slapen.

Blijf gehydrateerd

Uitdroging is een factor die de effecten van hoogteziekte kan verergeren; houd hier rekening mee. Water drinken is cruciaal, zelfs als je geen dorst hebt. Probeer tijdens het wandelen 3-4 liter water per dag te drinken, want dit zorgt ervoor dat je lichaam gehydrateerd blijft en dat de aanpassing aan de grotere hoogte niet te moeilijk wordt.

Stijg geleidelijk op

Maak geen snelle stijgingen. Voor gebieden op grote hoogte is het raadzaam om na het bereiken van 3,000 meter (9,800 voet) niet meer dan 500 meter (1,640 voet) per dag te stijgen. Hoogteverschillen kunnen belastend zijn voor het lichaam. Deze langzame stijging helpt je lichaam zich aan te passen aan de omstandigheden en minimaliseert de kans op hoogteziekte.

Geneesmiddel

Sommige trekkers hebben diabetes of hoogteziekte, daarom gebruiken sommige trekkers Diamox (Acetazolamide). Dit medicijn is nuttig omdat het het lichaam helpt zich aan te passen aan verhoogde zuurstofconcentraties in het bloed. Een korte opmerking: raadpleeg een arts voordat u een medicijn voor uw aandoening gebruikt. Diamox heeft specifieke vereisten en is het meest effectief bij bepaalde aandoeningen. Zorgprofessionals kunnen u vertellen of het geschikt is voor uw lichaam en hoogteplannen.

Wees u bewust van de symptomen en reageer er snel op

Kennis van de symptomen van hoogteziekte helpt bij het herkennen ervan als ze zich voordoen. Als u mildere symptomen zoals hoofdpijn of duizeligheid ontwikkelt, moet u dat serieus nemen, zodat het lichaam de tijd heeft om zich aan te passen. Bij verergering van de symptomen is het het beste om naar een lagere hoogte te gaan, aangezien het niet doen hiervan de ziekte kan verergeren. Hoogteziekte (HAPE) en hersenoedeem op grote hoogte (HACE) zijn twee vormen van hoogteziekte die kunnen ontstaan als men blijft klimmen. Beide kunnen tot de dood leiden.

Let op wat je lichaam communiceert

Let op hoe je lichaam reageert tijdens de trektocht. Elk teken dat mogelijk wijst op hoogteziekte (APS) moet de rust- en herstelfase inluiden. Wegkijken kan fataal zijn. Het hebben van een gids tijdens de trektocht kan ook nuttig zijn om hoogteziekte (APS) vroegtijdig te detecteren en de nodige veiligheidsmaatregelen te nemen.

Conclusie

Hoewel de trektochten naar het Mount Everest Base Camp en het Annapurna Circuit opmerkelijk zijn, is hoogteziekte een hardnekkige realiteit voor trekkers in Nepal. Je kunt zonder al te veel problemen van deze prachtige excursies genieten, mits je voldoende gehydrateerd bent, geleidelijk aan bergopwaarts gaat, je bewust bent van de symptomen en zelf kunt beweren dat je goed geacclimatiseerd bent.

Reisinformatie