Hoe diep is de Khumbu-ijsvall en waarom is die zo gevaarlijk?
De Khumbu-ijsvall is een van de gevaarlijkste gedeelten van de Mount Everest. Het is een gletsjer die constant verandert, omdat alle klimmers de gletsjer vanaf de Nepalese kant moeten oversteken om de top te bereiken. Dit is een interessant en gevaarlijk gebied, omdat de ijsblokken erg hoog zijn, de spleten diep en het ijs zeer instabiel. Ondanks de geringe lengte van slechts enkele kilometers is het een van de zwaarste obstakels voor elke Everest-expeditie.
Veel mensen vragen zich af hoe diep de Khumbu-ijsvall is en waarom ervaren klimmers zo voorzichtig zijn bij het beklimmen ervan. Het antwoord is veel meer dan alleen een kwestie van meting. De gletsjer verandert, beweegt en evolueert voortdurend in vorm, diepte en conditie. Door te begrijpen hoe hij is ontstaan en waarom hij zich zo gedraagt, kan men begrijpen waarom het oversteken ervan een van de meest uitdagende onderdelen is van het beklimmen van 's werelds hoogste berg.
Waar bevindt zich de Khumbu-ijsvall?
De Everest-ijsvall bevindt zich aan de zuidkant van de Mount Everest, in het Sagarmatha National Park in Nepal. De ijsval begint net boven het basiskamp van de Everest (ongeveer 5364 m) en loopt door tot kamp I (ongeveer 6065 m).
Dit is een deel van de Khumbu-gletsjer, de hoogste gletsjer van Nepal. Klimmers op de South Col-route moeten deze gletsjer oversteken voordat ze de Western Cwm bereiken en uiteindelijk de top. De ijsval is daarmee de eerste grote hindernis na het verlaten van het basiskamp en een van de meest uitdagende delen van de trektocht.
Hoe diep is de Khumbu-ijsvall?
De Khumbu-ijsvall heeft geen vaste diepte, omdat het een bewegende gletsjer is met spleten, ijstorens en oneffen oppervlakken. Sommige spleten zijn slechts enkele meters diep, terwijl andere wel 45 tot 60 meter diep zijn. Onderzoekers vermoeden dat in sommige gebieden enkele spleten dieper reiken dan de gemeten diepten en dat de precieze diepte niet altijd vast te stellen is, omdat de sneeuwbrug de werkelijke diepte kan verbergen.
Op veel plaatsen is de gletsjer honderden meters dik. Maar de grootste zorg van de klimmers is de diepte van de spleten die ze moeten oversteken. Een van deze openingen is vaak alleen in het donker te zien, omdat de bodem niet zichtbaar is. Daarom is voortdurende voorzichtigheid geboden en kan een kleine fout ernstige gevolgen hebben.
De diepte varieert ook in de loop van de tijd. Oude spleten dichten zich naarmate de gletsjer de helling afdaalt en er ontstaan nieuwe spleten. Soms valt er sneeuw over onveilige spleten, waardoor ze er dicht uitzien terwijl ze dat niet zijn.
Hoe is de ijsval ontstaan?
De Khumbu-ijsvallroute is mogelijk omdat de Khumbu-gletsjer langs een extreem steil deel van de berg naar beneden stroomt. Terwijl de gletsjer naar beneden stroomt, moet het ijs buigen en breken wanneer het over het oneffen oppervlak beweegt.
Gletsjerijs beweegt als een zeer langzaam stromende rivier, in tegenstelling tot massief gesteente. De buitenste delen van gletsjers stromen niet met dezelfde snelheid als de onderkant, waardoor er spanning in de gletsjer ontstaat. Deze spanning resulteert in enorme spleten en hoge ijsrichels, bekend als seracs.
Er is geen rustpunt voor de beweging. Zelfs in de winter vinden er veranderingen plaats binnen de gletsjer, maar de snelheid waarmee deze veranderingen plaatsvinden, wordt beïnvloed door de temperatuur. In warmere seizoenen kan het terrein nog instabieler worden wanneer het ijs smelt en de grond actiever wordt.
Waarom is de Khumbu-ijsvall zo gevaarlijk?
De Khumbu-ijsvall zelf wordt als onveilig beschouwd, omdat niets erin lang meegaat. Doordat de gletsjer elke dag beweegt, ontstaan er scheuren en komen er enorme ijsblokken naar beneden. Klimmers moeten er niet van uitgaan dat een route die gisteren veilig was, vandaag ook veilig is.
Het gevaar van instortende seracs is een van de grootste. Ze kunnen wekenlang intact blijven en een grote ijstoren vormen, totdat ze plotseling en zonder waarschuwing beginnen af te brokkelen. Wanneer ze bezwijken, kunnen ze grote ijsblokken langs de klimroute laten vallen.
Een van de grootste gevaren zijn verborgen spleten. In diepe openingen kunnen sneeuwbruggen ontstaan, die een schijn van veiligheid geven, maar die kunnen instorten waardoor iemand erdoorheen valt. Deze spleten worden regelmatig overbrugd met ladders die met touwen vastzitten en vereisen de volledige concentratie van de klimmer.
In sommige gebieden vormen lawines ook een gevaar voor klimmers. Sneeuw en ijs kunnen van de omliggende hellingen omhoog geblazen worden bij zware sneeuwval of hoge temperaturen. De ijsval wordt verergerd door diverse gevaren, waardoor iedereen die eroverheen loopt extra alert moet zijn.
Hoe snel beweegt de gletsjer?
De Everest-ijsvall is een verrassend snelle gletsjer. In de zomermaanden, wanneer gletsjers in een stroomversnelling verkeren, kunnen delen van de gletsjer zo'n 0.9 tot 1.2 meter per dag verschuiven. Deze beweging is continu en verandert voortdurend de locatie van spleten en ijstorens.
Het veiligste oversteekpunt kan veranderen, zelfs als je maar een meter opzij beweegt. Touwen die een week vastzitten, moeten mogelijk de volgende week al worden bijgesteld. Gletsjers bewegen altijd naar beneden, waardoor ladders voortdurend verschuiven over de spleten.
De constante beweging is een van de redenen waarom het niet mogelijk is om simpelweg oude kaarten of eerdere expeditieroutes te volgen. De route moet gedurende het klimseizoen voortdurend worden geïnspecteerd en onderhouden.
Waarom steken klimmers over vóór zonsopgang?
De Khumbu-ijsvallroute wordt doorgaans heel vroeg in de ochtend afgelegd, meestal rond 2:00 of 3:00 uur, wanneer het weer koeler is en het ijs stabieler.
Als de zon schijnt, zet de sneeuw iets uit, wordt deze zachter en neemt het risico op vallend ijs toe. Hoewel een tocht in de vroege ochtend niet alle ijsbeweging zal voorkomen, zal het de kans op aanzienlijke ijsbeweging wel verkleinen.
De meeste klimteams vertrekken daarom ruim voor zonsopgang vanuit het basiskamp van de Everest . Hun doel is om kamp I te bereiken voordat de zon op de gletsjer op zijn heetst is.
Hoe steken klimmers de ijsval over?
De Khumbu-ijsvall is een uitdagende klim die het gebruik van gespecialiseerde uitrusting en een zorgvuldige planning vereist. Stijgijzers aan de voet van de ijsval en klimgordels en karabiners die vaste veiligheidstouwen aan het ijs bevestigen.
Aluminium ladders worden gebruikt om spleten te overbruggen en soms worden meerdere ladders aan elkaar gekoppeld om grotere openingen te overbruggen. De openingen onder deze ladders kunnen erg diep zijn, dus het oversteken ervan vereist evenwicht en zelfvertrouwen.
Voordat de meeste expeditieleden vertrekken, wordt de route uitgezet en onderhouden door ervaren Sherpa's, de zogenaamde ijsvaldokters. Zij controleren regelmatig de ladders, vervangen kapotte touwen en passen de route aan naarmate de gletsjer verandert. Zonder hun constante waakzaamheid zou het beklimmen van de ijsval nog veel gevaarlijker zijn.
Wat zijn de Icefall Doctors?
Een toegewijd team, bekend als de Icefall Doctors, onderhoudt normaal gesproken de Everest-ijsvall gedurende elk klimseizoen. De zeer ervaren Sherpa's zijn verantwoordelijk voor het uitzetten van de veiligst mogelijke route door de gletsjer.
Hun werk begint al voordat de klimmers het Everest Base Camp bereiken. Ze bepalen de optimale route door het voortdurend veranderende landschap, plaatsen ladders over spleten, bevestigen touwen en verankeren deze.
Gedurende het hele seizoen houden ze de toestand van de gletsjer in de gaten, omdat de route op elk moment onveilig kan worden. Wanneer er nieuwe scheuren ontstaan of ijsblokken verschuiven, repareren of verplaatsen ze delen van het pad. Hun werk heeft een aanzienlijke invloed op de veiligheid van alle expedities naar de South Col.
Kan het gevaar volledig worden vermeden?
De Khumbu-ijsvall is waarschijnlijk niet volledig veilig. Hoewel sommige risico's worden beperkt door moderne klimuitrusting, weersvoorspellingen en routebeheer, kan geen enkel gevaar volledig door de mens worden beheerst.
Alle klimmers weten dat het weer snel kan omslaan. Hoewel al deze factoren helpen om het gevaar tot een minimum te beperken, kunnen ze het niet volledig uitsluiten.
Voor veel ervaren bergbeklimmers is de ijsval het meest uitdagende en stressvolle deel van de beklimming van de Everest, een combinatie van technische moeilijkheden en natuurlijke gevaren die niet altijd te voorspellen zijn.
Klimaatverandering en de toekomst van de gletsjer
Klimaatverandering heeft ook gevolgen voor de Khumbu-ijsvallroute. De Khumbu-gletsjer wordt beïnvloed door de stijgende temperaturen, wat gevolgen heeft voor de hele Himalaya.
De afgelopen decennia is gebleken dat gletsjers krimpen, verschuiven en smelten. Sommige delen van de gletsjer kunnen in warmere jaren instabieler worden, terwijl andere delen dat juist in koude jaren kunnen ervaren; de omstandigheden zijn echter in alle jaren instabiel.
Het gebied wordt nog steeds onderzocht om de gevolgen voor toekomstige beklimmingen van de Mount Everest te bepalen. Maar klimmers en expeditieorganisatoren passen hun schema's ook aan op basis van veranderende weers- en gletsjeromstandigheden.
Hebben er zich ernstige ongelukken voorgedaan bij de ijsval?
Er hebben zich in de geschiedenis van de Everest-beklimmingen diverse tragische ongelukken voorgedaan bij de Everest-ijsvall. Ondanks de beste planning zijn er verwondingen en dodelijke slachtoffers gevallen door vallende seracs, instortende ijstorens en verborgen spleten.
Het grootste ongeluk vond plaats in 2014, toen 16 Sherpa-klimmers omkwamen tijdens een grote instorting van een serac. De tragedie vergrootte het bewustzijn van het onvoorspelbare gedrag van de gletsjer en bracht de discussie over klimveiligheid en routebeheer weer op de voorgrond.
Ondanks de verbeteringen sindsdien, blijft de ijsval een plek van groot respect voor iedereen die een expeditie naar de berg onderneemt.
Waarom heeft elke Everest-beklimmer respect voor de ijsval?
De Khumbu-ijsvall is meer dan alleen een natuurlijke barrière. Het herinnert de klimmer eraan dat, ondanks alle inspanningen en voorzorgsmaatregelen, de krachten van de natuur door niets anders overwonnen kunnen worden.
De oversteek van de gletsjer kan een ware beproeving zijn van geduld, teamwork en volledige concentratie. Elke oversteek van het ijs en elke stap op een ladder vereist een evenwichtige mix van zelfvertrouwen en voorzichtigheid. Veel klimmers zeggen dat het bereiken van Kamp I een grote prestatie is, omdat het een van de gevaarlijkste gedeeltes van de hele tocht is.
Conclusie
De Khumbu-ijsvall staat niet alleen bekend om zijn adembenemende schoonheid, maar ook om zijn voortdurend veranderende vorm. De diepe spletenvelden, de hoge seracs, het wisselende ijsoppervlak en de onvoorspelbare ijsstroom maken het tot een van de gevaarlijkste plekken op de Mount Everest . Veel spleten zijn 45 tot 60 meter diep of zelfs meer, maar het echte probleem is de voortdurende beweging van de gletsjer, niet een specifieke diepte.
Ondanks de verbetering van klimuitrusting en routeplanning blijft de Khumbu-ijsvall een plek waar ervaring, voorbereiding en zorgvuldige inschatting cruciaal zijn. Het is een van de meest opmerkelijke en moeilijke gedeeltes van de route naar de top, waarbij elke succesvolle beklimming van de Everest afhankelijk is van een veilige oversteek van deze gletsjer.
