Jak głęboki jest lodospad Khumbu i dlaczego jest tak niebezpieczny?

Lodospad Khumbu to jeden z najniebezpieczniejszych odcinków Mount Everestu. To lodowiec, który nieustannie się zmienia, ponieważ wszyscy wspinacze muszą przejść przez lodowiec od strony Nepalu, aby dotrzeć na szczyt. To interesujący i niebezpieczny obszar, ponieważ bryły lodu są bardzo wysokie, szczeliny głębokie, a lód bardzo niestabilny. Pomimo zaledwie kilku kilometrów długości, jest to jedna z najtrudniejszych przeszkód na każdej wyprawie na Everest.

Wiele osób zadaje sobie pytanie, jak głęboki jest lodospad Khumbu i dlaczego doświadczeni wspinacze zachowują taką ostrożność podczas wspinaczki. Odpowiedź jest znacznie głębsza niż tylko pomiar. Lodowiec nieustannie się zmienia, porusza i ewoluuje pod względem kształtu, głębokości i stanu. Zrozumienie jego powstania i jego zachowania pozwala zrozumieć, dlaczego jego pokonanie jest jednym z najtrudniejszych etapów wspinaczki na najwyższą górę świata.

Gdzie znajduje się lodospad Khumbu?

Lodospad Everestu leży na południowym zboczu Mount Everestu, w Parku Narodowym Sagarmatha w Nepalu. Zaczyna się tuż nad bazą Everestu (około 5364 m n.p.m.) i ciągnie się do obozu I (około 6065 m n.p.m.).

To część lodowca Khumbu, najwyższego lodowca w Nepalu. Wspinacze na trasie South Col będą musieli pokonać ten lodowiec, zanim wejdą na Western Cwm, zanim dotrą na szczyt. Lodospad jest zatem pierwszą znaczącą przeszkodą po opuszczeniu bazy i jednym z najtrudniejszych etapów wyprawy.

Jak głęboki jest lodospad Khumbu?

Głębokość lodospadu Khumbu nie jest stała, ponieważ jest to ruchomy lodowiec ze szczelinami, wieżami lodowymi i nierównymi powierzchniami. Głębokość niektórych szczelin wynosi zaledwie kilka metrów, a inne przekraczają 45–60 metrów (148–197 stóp). Naukowcy uważają, że w niektórych obszarach niektóre szczeliny sięgają głębiej niż zmierzone, a ich głębokości nie zawsze da się określić, ponieważ most śnieżny może zasłaniać rzeczywistą głębokość.

W wielu miejscach lodowiec ma grubość kilkuset metrów. Jednak głównym zmartwieniem wspinaczy jest głębokość szczelin, które muszą pokonać. Często jedno z tych przejść jest widoczne tylko w ciemności – dna nie widać. Dlatego należy zachować ostrożność, a drobny błąd może mieć poważne konsekwencje.

Głębokość również zmienia się z czasem. Stare szczeliny zabliźniają się, gdy lodowiec schodzi ze zbocza, i tworzą się nowe. Czasami śnieg może padać na niebezpieczne szczeliny, przez co wydają się one solidne, choć w rzeczywistości takie nie są.

Jak powstał lodospad?

Szlak Lodospadu Khumbu jest możliwy, ponieważ lodowiec Khumbu schodzi po niezwykle stromym zboczu góry. Podczas spływania lodowca lód musi się uginać i pękać, pokonując nierówną powierzchnię.

Lód lodowcowy porusza się jak bardzo wolno płynąca rzeka, w przeciwieństwie do litej skały. Zewnętrzne części lodowców nie płyną z tą samą prędkością co dno, dlatego wewnątrz lodowca występują naprężenia. Naprężenia te powodują powstawanie ogromnych szczelin i wysokich grzbietów lodowych, zwanych serakami.

Ruch nie ma miejsca spoczynku. Zmiany zachodzą wewnątrz lodowca nawet zimą, ale na tempo tych zmian wpływa temperatura. W cieplejszych porach roku teren może być jeszcze bardziej niestabilny, gdy lód się roztopi, a grunt stanie się bardziej aktywny.

Dlaczego lodospad Khumbu jest tak niebezpieczny?

Sam lodospad Khumbu jest uważany za niebezpieczny, ponieważ nic w nim nie przetrwa długo. Ponieważ lodowiec porusza się każdego dnia, otwierają się pęknięcia i odrywają się ogromne bryły lodu. Wspinacze nie mogą zakładać, że droga, która wczoraj była bezpieczna, jest bezpieczna dzisiaj.

Zagrożenie związane z zawaleniem się seraków jest jednym z największych. Mogą one pozostać bezpiecznie i pozostać wielką lodową wieżą przez tygodnie, aż nagle, bez ostrzeżenia, zaczną się rozpadać. W razie awarii, mogą zrzucić na trasę wspinaczkową duże bryły lodu.

Jednym z głównych zagrożeń są ukryte szczeliny. Mosty śnieżne mogą tworzyć się w głębokich szczelinach, dając iluzję bezpieczeństwa, ale zawalają się i powodują upadek. Szczeliny te są regularnie pokonywane przez drabiny utrzymywane na miejscu linami i wymagają od wspinacza pełnego skupienia.

W niektórych rejonach lawiny stanowią również zagrożenie dla wspinaczy. Śnieg i lód mogą być zdmuchiwane z okolicznych stoków, gdy występują obfite opady śniegu lub wysoka temperatura. Lodospad wiąże się z wieloma zagrożeniami, dlatego wszyscy muszą zachować czujność, gdy po nim przechodzą.

Jak szybko porusza się lodowiec?

Lodospad Everest to zaskakująco szybki lodowiec. W miesiącach letnich, gdy lodowce znajdują się w stanie płynięcia, poszczególne fragmenty lodowca mogą przesuwać się o około 0.9 do 1.2 m (3 do 4 stóp) dziennie. Ruch ten jest ciągły i zmienia położenie szczelin i wież lodowych.

Najbezpieczniejszy punkt przejścia może się zmienić, nawet jeśli przesuniemy się o metr w bok. Liny przymocowane przez tydzień mogą wymagać korekty w kolejnym tygodniu. Lodowce stale opadają, a drabiny są narażone na ciągłe przesuwanie się w szczelinach.

Ciągły ruch jest jednym z powodów, dla których nie da się po prostu podążać starymi mapami lub śladami poprzednich wypraw. Trasa musi być stale kontrolowana i konserwowana w trakcie sezonu wspinaczkowego.

Dlaczego wspinacze przechodzą przez góry przed wschodem słońca?

Trasę Lodospadu Khumbu zazwyczaj pokonuje się bardzo wcześnie rano, zwykle ok. 2:00–3:00 nad ranem, gdy pogoda jest chłodniejsza i lód jest bardziej stabilny.

Gdy świeci słońce, lód nieco się rozszerza, śnieg staje się miękki, a ryzyko spadania lodu wzrasta. Chociaż poranne przejście nie wyeliminuje całkowicie ruchów lodu, zmniejszy ryzyko ich znacznego przemieszczenia.

Dlatego większość zespołów wspinaczkowych opuszcza bazę Everestu na długo przed świtem. Ich celem jest dotarcie do obozu I, zanim lodowiec zacznie świecić najgoręcej.

Jak wspinacze pokonują lodospad?

Wspinaczka na lodospad Khumbu to wymagająca wspinaczka, wymagająca użycia specjalistycznego sprzętu i starannego planowania. Raki na dole oraz uprzęże i karabinki mocujące liny asekuracyjne do lodu.

Drabiny aluminiowe służą do pokonywania szczelin, a czasami łączy się je ze sobą, aby pokonać większe szczeliny. Otwory pod tymi drabinami mogą być bardzo głębokie, dlatego ich pokonywanie wymaga równowagi i pewności siebie.

Przed większością ekip biorących udział w wyprawie, trasę wyznaczają i utrzymują doświadczeni Szerpowie, zwani Lekarzami Lodospadów. Regularnie sprawdzają drabiny, wymieniają zerwane liny i korygują trasę w miarę postępującego topnienia lodowca. Gdyby nie ich stała czujność, wspinaczka na lodospad byłaby jeszcze bardziej niebezpieczna.

Kim są Lekarze z Lodowego Wodopadu?

Dedykowany zespół znany jako Icefall Doctors zazwyczaj dba o stan lodospadu Everestu w każdym sezonie wspinaczkowym. Doświadczeni Szerpowie odpowiadają za wytyczenie najbezpieczniejszej możliwej drogi przez lodowiec.

Ich praca rozpoczyna się, zanim wspinacze dotrą do bazy Everestu. Wyznaczają optymalną trasę przez ciągle zmieniający się krajobraz, rozstawiają drabiny nad szczelinami, mocują liny i mocują je w miejscu.

Przez cały sezon monitorują stan lodowca, ponieważ droga może stać się niebezpieczna w każdej chwili. Gdy pojawiają się nowe pęknięcia lub przesuwają się bryły lodu, naprawiają lub przesuwają fragmenty szlaku. Ich praca ma znaczący wpływ na bezpieczeństwo wszystkich wypraw na Przełęcz Południową.

Czy można całkowicie uniknąć niebezpieczeństwa?

Lodospad Khumbu prawdopodobnie nie jest całkowicie bezpieczny. Chociaż niektóre zagrożenia są minimalizowane przez nowoczesny sprzęt wspinaczkowy, prognozy pogody i zarządzanie trasami, żadnego zagrożenia nie da się całkowicie opanować przez człowieka.

Wszyscy wspinacze wiedzą, że pogoda może się gwałtownie zmienić. Chociaż wszystkie te czynniki pomagają zminimalizować zagrożenie, nie są w stanie go całkowicie wyeliminować.

Dla wielu doświadczonych alpinistów lodospad jest najtrudniejszym i najbardziej stresującym etapem wspinaczki na Everest, ponieważ wiąże się z nim połączenie trudności technicznych i nie zawsze przewidywalnych zagrożeń naturalnych.

Zmiany klimatyczne i przyszłość lodowca

Zmiany klimatyczne wpływają również na szlak lodowcowy Khumbu. Lodowiec Khumbu jest dotknięty rosnącymi temperaturami, co ma wpływ na całe Himalaje.

W ciągu ostatnich kilku dekad zaobserwowano kurczenie się, przemieszczanie i topnienie lodowców. Niektóre części lodowca mogą wykazywać zwiększoną niestabilność w latach ciepłych, podczas gdy inne – w latach chłodnych. Jednak we wszystkich latach warunki są niestabilne.

Obszar ten jest wciąż badany pod kątem wpływu na przyszłe wyprawy na szczyt Mount Everestu. Jednak wspinacze i organizatorzy wypraw dostosowują swoje plany do zmieniających się warunków pogodowych i lodowcowych.

Czy na lodospadzie zdarzały się poważne wypadki?

W historii wspinaczki na Everest, na lodospadzie Everest, doszło do kilku nieszczęśliwych wypadków. Pomimo najlepszego planowania, w wyniku spadających seraków, zawalenia się lodowych wież i ukrytych szczelin, doszło do obrażeń i zgonów.

Największy wypadek miał miejsce w 2014 roku, kiedy 16 Szerpów zginęło podczas zawalenia się dużego seraka. Tragedia ta uświadomiła społeczeństwu nieprzewidywalność zachowania lodowca i ponownie przywróciła dyskusję na temat bezpieczeństwa wspinaczkowego i zarządzania drogami.

Mimo udoskonaleń, jakie zaszły od tego czasu, lodospad nadal cieszy się wielkim szacunkiem wszystkich, którzy decydują się na wyprawę w góry.

Dlaczego każdy wspinacz na Everest szanuje lodospad?

Lodospad Khumbu to coś więcej niż tylko naturalna bariera. Przypomina wspinaczowi, że pomimo wszelkich wysiłków i środków ostrożności, sił natury nie da się pokonać niczym innym.

Przejście przez lodowiec może być testem cierpliwości, pracy zespołowej i całkowitego skupienia. Każde przejście przez lód i każde wejście po drabinie wymaga równowagi między pewnością siebie a ostrożnością. Wielu wspinaczy twierdzi, że dotarcie do obozu I to wielkie osiągnięcie, ponieważ jest to jeden z najniebezpieczniejszych odcinków całej wyprawy.

Wniosek

Lodospad Khumbu znany jest nie tylko ze swojego oszałamiającego piękna, ale także z nieustannie zmieniającej się formy. Głębokie pola szczelinowe, wysokie seraki, zmieniająca się powierzchnia lodu i nieprzewidywalny przepływ lodu sprawiają, że jest to jedno z najniebezpieczniejszych miejsc na Mount Everest . Wiele szczelin ma głębokość od 45 do 60 metrów lub więcej, ale prawdziwym problemem jest ciągły ruch lodowca, a nie konkretna głębokość.

Pomimo udoskonalenia sprzętu wspinaczkowego i lepszego zarządzania trasą, lodospad Khumbu nadal jest miejscem, w którym doświadczenie, przygotowanie i wnikliwa ocena sytuacji są kluczowe. To jeden z najbardziej niezwykłych i najtrudniejszych odcinków drogi na szczyt, a każde udane wejście na Everest opiera się na bezpiecznym przejściu przez ten lodowiec.